België : de poppenkast van Europa ...

België begint te kraken in al zijn voegen en hoe we het ook draaien of keren of welk standpunt we daarbij ook innemen : het is betreurenswaardig. De politici hebben het duidelijk verkorven door hun kortzichtige electorale visie, die nog weinig met echte democratie te maken heeft, maar de particratie tot een ideaal verheven heeft, een ideaal waar de gewone burger geenszins mee gediend is. Jan met de Pet drukt het heel volks uit in zijn eigen oneliner : "Het zijn allemaal zakkenvullers en ze doen het alleen maar voor de postjes". En eigenlijk krijgt deze Jan steeds meer gelijk.

De politiek in België is ziek, doodziek en dat is al geruime tijd zo. De afstand tussen de politici en de burger is nooit zo groot geweest en het vertrouwen van de burger in de politiek is nooit zo laag geweest. Is het de schuld van de burger ? Natuurlijk niet, alhoewel de politici hun geklungel maar al te graag in de schoenen van de burger willen schuiven met de boutade : "De kiezer heeft de kaarten moeilijk geschud bij de laatste verkiezingen".

De laatste jaren zien we steeds meer de media op de voorgrond treden bij alles wat met politiek te maken heeft. En die media maken er ook een potje van, want ook de media zijn in een oorlog verwikkeld : zij moeten scoren, zij moeten lezers hebben en kijkers en daarbij is niks nog heilig : alles kan en deontologie wordt steeds meer als een verouderde catechismus gezien, gedateerd zelfs.

En wat gebeurt er : media en politici beginnen hand in hand te gaan, de schaamte voorbij. Media willen scoren met de politici en de politici willen scoren in de media. Vandelanotte en Leterme lieten zich gewillig een baard aannaaien bij Debby en Nancy, een Leuvense professor in kerkelijk recht liet zich gewillig belachelijk maken met allerlei gekke attributen op zijn kop tot zelfs een schaars geklede dame op zijn schoot. Zelfs éminence grise Louis Tobback liet zijn imago van bullebak varen door als een nar in de jury van De Slimste Mens op te draven. En toen haalde Woestijnvis zijn kijkcijferkanon boven : een door de wol gewassen historicus, die nog vlug hier en daar zijn Latijnse spreuken uit het middelbaar onderwijs opgefrist had en die een typische afspiegeling was van de doorsnee-Belg, sorry doorsnee-Vlaming. Een bourgondisch prototype, die de sympathie van de miljoenen aanhangers van de frietkotgastronomie en junkfood kreeg, die een eigen humor wist te ontwikkelen : dat was het : "A star was born" : Bart De Wever.

De nieuwe knuffelbeer, die zelf allergisch is voor knuffels, maakte een ongeziene media-carrière in Vlaanderen. Terwijl hij in 2007, weliswaar voor de Kamer in Antwerpen, nog afklokte op 41.000 voorkeurstemmen, behaalde hij er in 2010 voor de Senaat zo'n 800.000. Het land stond op zijn kop. De nieuwe Messias was geboren. Alles zou veranderen : iedereen zou er beter van worden als Vlaanderen het voor het zeggen zou hebben beter nog : waarom niet meteen splitsen ?, dan waren we van die geldverslindende Walen tenminste af. "Den Bart" zou het allemaal wel doen : schoon schip maken met al die andere "valse politici", die de stekker uitgetrokken hadden, die geen vijf minuten politieke moed konden opbrengen, die ons mooie Vlaanderen aan de allochtonen verkocht hadden. De vreugde kon niet op. Leve Vlaanderen !

De traditionele partijen hadden het inderdaad verkorven. Zij hadden geen knuffelbeer en dat was uiteraard nefast.

De CD&V haalde stelde wel een misbaksel van een mediafiguur als wit konijn voor maar die kon bijlange niet tippen aan de populariteit van "den Bart". De christelijke familie deed het met Marianne Thijs, die mede door haar ziekte eigenlijk een grijze muis was tegenover de koning van Bourgondië. Ze spartelde wel als een duivel in een wijwatervat tijdens de debatten om toch nog de egotrip van Leterme, die nu zelfs geen seconde politieke moed meer betoonde om de strijd rechtstreeks aan te gaan, enigszins te verantwoorden.

De OpenVLD, die de oorzaak was van de nieuwe verkiezingen moest met een dandy de debatten aangaan, maar meer dan een dandy was het eigenlijk niet. Iemand, die als nieuweling in een profpeloton moet rijden, bakt er uiteraard niet veel van, temeer omdat hij door zijn oudere ploegmaten eigenlijk al in de vernieling was gereden nog voor de koers begon. Een andere gewezen mediakieken had hem geadviseerd om er de stekker uit te trekken om zich nadien als Vlaamse partij te profileren om Vlaanderen te redden van die Franstaligen : mispoes.

De SP.a had al de vorige keer ferme klappen gekregen en wilde het nu proberen met een charme-offensief : ze dachten opnieuw het lauw water uitgevonden te hebben en katapulteerden een flauw afkooksel van hun vroegere Sinterklaas van Limburg naar het hol van de leeuw : Antwerpen. Een vrouw zou de rode politiek verzachten, maar ze kon verbaal nooit op tegen haar opponenten bij de verkiezingen : de tijdslimieten zijn nu eenmaal de tijdslimieten in de media en de kunst is om zoveel mogelijk woorden te placeren binnen die limiet en dat was haar niet direct gegeven. Ze maakte dan nog de blunder om ruzie te maken met een van haar populairste poulains en de match was eigenlijk al verloren, nog voor het "spel" moest beginnen. Insiders dichten haar een groot knuffelgehalte toe, maar ondertussen is er een stuk van haar kleiner geworden partij afgesplitst en heeft de rode moederkloek de handdoek in de ring gegooid.

Het Belang van Vlaanderen kreeg nooit de kans om een knuffelbeer in een populair programma te deponeren, want met het cordon was dat niet mogelijk. Erger nog : hun enige knuffeldier maakten ze vakkundig af en verdeelden zo hun eigen partij in twee kampen. De aaibaarheidsfactor van hun Antwerpse voorman deed hen de das om : de tijd van roepen en tieren was voorbij tijdens de laatste verkiezingscampagne : geen deftige maatpakken, maar met open hemd de frituur binnen. Dat laatste hadden ze daar blijkbaar over het hoofd gezien.

En dan rest nog de eenmanspartij van Oostende : daar hebben ze zelfs hun knuffelbeer doodgeknuffeld. Dé Jean-Marie, die na de vorige verkiezingen nog nonchalant pinten stond te pakken met zijn aanhang om de bescheiden overwinning te vieren werd door de roddelpers vakkundig afgemaakt. Als je je populariteit wil opbouwen ten koste van vermeende schandalen van anderen mag je uiteraard niet schrikken als het vuurpeloton plots een zwaai van 180° maakt. Als een wit konijn dan nog eens op vakantie vertrekt vlak voor de kiesgang, dan weet je het wel zeker waarom dat peloton niet meer in de door jouw gekozen richting schiet ?

Groen! moest zich herbronnen en deed dat op een manier waarvan iedereen dacht dat het nefast zou aflopen, maar toch kon deze partij zich handhaven. De ietwat onwennige nieuwe man aan de top kreeg zowaar krediet van de kiezer en toen hij met zijn aftandse rammelbak naar de Koning pufte bleek dat zelfs in de smaak te vallen bij het grote publiek. Wouter begint zich steeds beter in zijn vel te voelen na die media-boost en hij begint zelfs stilaan bourgondische allures aan te nemen.

Alle gekheid op een stokje : België functioneert niet meer en is dat de schuld van de bevolking ? Neen, want het volk schreeuwt om een serieuze regering. Wiens schuld is het dan wel ? De schuld van de politici, die zich de laatste jaren steeds meer ontpopt hebben tot volwaardige demagogen. We zijn regelrecht in Italiaanse toestanden beland. Om de volgende verkiezingen naar eigen hand te kunnen zetten hebben de regeerders telkens de wetten aangepast : een kieskringetje hier, een cordonneke daar, een kiesdrempelke hier, een domiciliëringske daar : ze zijn allemaal in hetzelfde bedje ziek. Ze hebben de puzzel in steeds kleinere stukjes gemaakt en iedereen, die graag puzzelt weet dat hoe kleiner de stukjes, hoe moeilijker het is om de puzzel in mekaar te passen.

Hoe lang de bevolking al die poespas nog zal verdragen : dat is de cruciale vraag. Als je het mij vraagt : nog vrij lang. De bevolking krijgt brood en spelen, alhoewel het brood steeds kleiner wordt, maar niet getreurd : we zijn een volk van Bourgondiërs en als de champagne te duur wordt, dan drinken we cava : geen probleem. En gaan we op straat komen voor de grote revolutie ? Maar neen, we gaan een beetje meehuilen met de wolven in het bos, we gaan ons een beetje volgieten met goedkope wijn van de Aldi tijdens een barbecue om dan een poging te ondernemen om lallend de oneliners van onze knuffelbeer te citeren : splitsen, zoals we doen met onze gezinnen, de bekende hoek van onze samenleving. Een volk krijgt de leiders die het verdient : een politicus met een pint in de ene hand en een pak friet in de andere en voor de rest : we zien wel wat er van komt, al duurt het nog jaren en ondertussen moeten we het been stijf houden. Ik heb nog nooit een renner met een stijf been de ronde van Frankrijk weten winnen ...

En waar houdt de doorsnee-Vlaming zich ondertussen mee bezig ? Met een beetje knip- en plakwerk om de websites van de kranten in de rubriek "reageren" te voeden : laat je eens goed gaan : verkondig eens je mening en vooral : vergeet niet een andere een flinke veeg uit de pan te geven. Hoe vaak ik al gelezen heb dat het Vlaamse volk gekozen heeft voor een NV-A-meerderheid weet ik ondertussen al niet meer, maar het enige wat ik daaruit kan besluiten is dat het Vlaamse volk niet kan tellen. 27,8 % is volgens mijn kennis van de wiskunde 2,8 % meer dan een vierde en bijlange nog niet de helft. Maar wat maakt het uit ? Politici kunnen ook niet tellen. Ze goochelen met cijfers en verstaan de kunst om een blad met eenvoudige sommetjes altijd anders op te tellen. Als een Vlaamse minister van Financiën en Begroting vooraan in het parlement zijn rekenmachientje nog eerst even moet bovenhalen om een rekenblunder, die hij maakte nog even vlug uit te rekenen, dan weet je genoeg.

Het zijn niet altijd de meest verlichte geesten van de maatschappij, die zich in de politiek" smijten", maar de 'puppets on a string', zelfs redelijk gediplomeerden, die wegens "te zwak" hun diploma elders moeilijk konden verzilveren : de poppenkastspelers zie je niet : alleen de poppenkast. En zelfs op die poppenkast komt er op de duur sleet : je kunt niet blijven kijken naar Tijl Uilenspiegel en Lamme Goedzak : na een tijd begin je de avonturen te kennen en dan is het leuke ervan af.